|
U rijdt op de weg, naar uw werk, even boodschappen doen…
U let goed op het verkeer en ziet geen enkel gevaar…
Dan in een klap voelt u een dreun op uw rug en hoofd en het duurt even voordat uw bewust bent dat u betrokken bij een verkeersongeval betrokken bent…
Of erger u hoort dat uw geliefde betrokken is bij een ernstig verkeersongeval..
En dan…
Waar moet u heen met uw vragen?
Uw eerste aanspreekpunt is altijd de politie. Al snel merkt u dat de politie alleen is om de situatie te vertalen in een eventuele procesverbaal en om het verkeer zo snel weer te laten circuleren.
Wat gebeurt er als de veroorzaker doorgereden is?
Of als hij/zij volgens de medici niet in staat is om verhoord te worden?
Is er mogelijkheid voor smartengeld? Of is het alleen in Amerika mogelijk?
Hoe kan ik invloed krijgen op mijn strafproces? Moet ik een advocaat te hand nemen en zo ja wat gaat het mij kosten? Of kan het ook dat het voor mij niets kost?
Kies ik voor een letselschadeadviseur of een –advocaat? Wat is het verschil tussen die twee?
Hoe hoog kan ik de claim indienen bij de verzekeraar van de tegenpartij?
En wat als de veroorzaker de kostenniet kan betalen of niet verzekerd is? Krijg ik dan geen vergoeding?
Waarom duurt de uitkering van mijn schadeclaim zo lang? Wat moet ik doen om dit te versnellen?
Wat als ik niet instaat meer bent te werken en ik heb een eigen bedrijf?
Nabestaanden staan vaak alleen voor met deze vragen. Er zijn genoeg wegen die antwoorden kunnen geven, maar in de praktijk duurt het maanden, soms jaren voordat men antwoord op een vraag krijgt.
Want er is geen pas klare antwoord op deze dringende vragen…
Sowieso is de politie niet de aangewezen instantie om diepgaand met u de zaak in te gaan.
Ook slachtofferhulp die u meestal na 2 weken krijgt toegewezen zijn niet instaat om in zwaardere zaken af te handelen.
Er moet dus een team komen van mensen die specifiek opgeleid zijn om nabestaanden na een ernstige verkeersongeval komen.
Helaas bestaat zo’n team nog steeds niet.
Met de stichting willen wij dit wel zo ver krijgen dat er een vaste aanspreekpunt komt voor nabestaanden van verkeersmisdrijven.
Dit zal veel leed kunnen besparen bij getroffenen.
Door eigen ervaring hebben wij een overzicht kunnen maken van de mogelijkheden na een ernstig verkeersongeval waarbij een schuldige aan te wijzen is.
U kunt dit kosteloos bij ons aanvragen via 06-47011775 of een mail te sturen naar info@priscillavisserfoundation.com.
De noodzaak dat nabestaanden serieus worden genomen is groot.
Alleen als nabestaanden zelf hiervoor durven uit te komen zullen wij veel kunnen bereiken.
Uw steun is daarom zo van levensbelang!
Steun ons en geef uzelf en uw gezinsleden deze mogelijkheid. Want een ongeluk kan iedereen treffen!
Met EUR 2,50 per maand op 15.15.57.756 draagt u al bij aan een betere zorg in het verkeer voor ons allemaal en wordt vrienden van PVF!
Noteer alvast in u Agenda!!!!!!
Priscilla Visser Foundation organiseert samen met
Vereniging Verkeersslachtoffers een
Lotgenotenmiddag op zondagmiddag 19 september 2010
Tijd: 16.00 uur tot 20.00 uur
Plaats: Paviljoen “De Bongerd” bij Stayokay Hotel Rijnauwen te Bunnik/Utrecht
Rijnauwenselaan 14
3981HH Bunnik
Info : 06-47011775
U bent weer van harte welkom deze lotgenotenmiddag bij te wonen.
Op deze middag zullen wij elkaar ontmoeten in een gezellige sfeer.
Sprekers van deze middag zijn:
Mr. Amira Foy van Bosch Advocaten over arbeid en rouwen en letselschade
Een vertegenwoordiger van Provincie Utrecht, de heer Murraij over de nieuwe verordening m.b.t. bermmonumenten
Rond 18.00 uur is er een barbecue.
Rond 19.00 gaan wij wensballonnen uitlaten.
U mag een foto van uw dierbare meenemen voor de “Memory table”
De toegang is gratis
Graag tot ziens en neem lotgenoten mee. Vooral broers en zussen zijn van harte uitgenodigd.
Roy en Tess Visser
Priscilla Visser Foundation
Houten
06-47011775
Ps: Willen jullie zo vriendelijk zijn om even te melden of jullie willen komen of niet.
Warme en informatieve lotgenotendag van 11 juni 2010
Voor de tweede keer organiseert PVF een lotgenotendag met interessante sprekers. Wederom kregen wij de prachtige meetingzaal van Rabobank Krommerijnstreek te Houten gratis ter beschikking!
Dit keer organiseren wij de bijeenkomst in samenwerking met
Vereniging Verkeersslachtoffers.
Het gaat de foundation voornamelijk om de wensen van lotgenoten.
Wij bekijken kritisch wat veranderd moet worden.
Wij geloven dat verandering ten goede te realiseren is en het hoeft ook niet altijd veel geld te kosten.
Het begint wel met respect.
Respect voor de getroffenen. Respect voor de hulpverleners die met hart en ziel daadwerkelijk het
leed van de medemens in nood wil ledigen.
De foundation staat daarom ook open voor samenwerking met andere verenigingen en instanties.
Wij proberen de sterke kanten van alle betrokkenen te bundelen, hierbij kijken wij vooral naar de mogelijkheden en niet naar de onmogelijkheden.
Korte herdenking voor omgekomen verkeersslachtoffers (700 doden in 2009)
Sharon Houben speelde "Meditation from Thaïs" van Fourré
Alyssia Visser en Yvette Pieper steken de kaarsen aan als liefdebetoon voor alle verkeersslachtoffers
Lotgenoten aan het woord:
Na een welkomstwoord van Tess Visser en Peter Elzenaar (voorzitter van VVS) vertelden
Karel Dubbink (vader van omgekomen Thomas, 27 jaar ) en Yvette Pieper
(zus van omgekomen Dion, 17 jaar), met veel gevoel, het drama dat zich in hun leven hebben afgespeeld.
 
Tess Visser (links) Peter Elzenaar (rechts)
Yvette heeft over het onbegrip van mensen als je na 1 jaar nog steeds over het ongeval en
het gemis wil praten. Ook broers en zussen lijden onder de vaak onrechtvaardige straffen van de
dader.
Het niet weten van de ware toedracht beschadigt nabestaanden.
Yvette Pieper
Karel Dubbink vertelde over het niet kunnen accepteren dat mensen ongestraft door kunnen gaan met
dronken, geen rijbewijs en roekeloos rijden, zomaar anderen kunnen doodrijden en zo gemakkelijk
ermee wegkomen. Hij bepleit al jaren voor een betere aanpak in de preventie.
Koppeling van rijbewijs en kenteken staat hoog op de agenda als hij met politici, Tweede Kamerleden,
praat.
En Karel heeft hierin in z’n eentje veel bereikt. Hij is persoonlijk heel betrokkenmet lotgenoten en steunt hen moreel tijdens rechtszaken.
De laatste tijd doet hij dit ook samen met PVF.
De laatste jaren komt steeds meer waardering bij politici en instanties in de inbreng van een
nabestaande.
Na 8 jaar lobbyen komt men nu vanzelf om zijn advies vragen. Dit voorbeeld zouden velen moeten
volgen als men in de toekomst gevaarlijke wegmisbruikers wil stoppen!
Karel Dubbink
Affectieschade:
Mr. August Van besprak die middag met levendige illustraties de moeizame strijd rondom
de wettelijke erkenning van affectieschade. De wet om affectieschade-vergoeding aan nabestaanden
toe te kennen haalde enkele weken geleden voor de zoveelste keer de meerderheid in de Eerste Kamer helaas
niet.
Mr. August Van - Beer Advocaten Amsterdam
Tot nu toe is er geen financiële opvang voor nabestaanden van ernstige verkeersongeval. Ook niet als
hier een aansprakelijke aan te wijzen is. De wet bepaalt dat alleen het slachtoffer zelf recht heeft
op een vergoeding (smartengeld), maar zijn/haar nabestaanden niet.
Als enige uitzondering is de shockschade, die binnen die affectieschade ligt. Ben je rechtstreeks
geconfronteerd met traumatische beelden omdat je geliefde (kind) door een (verkeers)misdrijf
is omgekomen dan heb je recht op een bedrag, die shockschade heet.
Het bedrag zien wij meer als een symbolisch bedrag (tussen EUR 10.000-EUR30.000)
Ernstige financiële problemen omdat je lange tijd het oude werk door psychische- en lichamelijke
klachten (nog) niet kan oppakken komen vaker voor dan men denkt, maar wordt niet opgevangen.
Het leed blijft vaak in het verborgene, omdat men zich schaamt voor de omstandigheden. Of is men al
vaker afgewezen door instanties en niet meer gekwetst wil worden!
Ook overlevenden van verkeersongelukken krijgen lang niet de vergoeding waar ze
recht op hebben. Het blijkt dat verzekeraars vaak uitwegen zoeken om maar niet te hoeven uitbetalen.
Nu zei mr. Van dat men in Amerika op een andere manier naar affectieschade kijkt dan in Nederland.
Elk geval is uniek, maar door de verstrekkende gevolgen van een ongeluk op een filmpje te zetten
en die aan betrokken (verzekeraars en instanties) te tonen krijgt men vele gemaakte kosten in Amerika wel
vergoed.
Zijn kantoor, Beer Advocaten, wil deze confronterende manier van aanpak ook in Nederland
introduceren. Confrontatie met de werkelijkheid doet het hart spreken. Hij hoopt hiermee meer te
bereiken bij verzekeraars (de enige instantie in dit land die tot nu toe wettelijk tot betaling kan worden verplicht)
Vaste aanspreekpunt
Al enige tijd is PVF bezig om een vaste aanspreekpunt te realiseren voor slachtoffers van ernstige
verkeersongelukken. Hierbij is vaak sprake van een langdurige begeleiding/hulp omdat
de situatie vaak zeer complex is. Rechtszaken en ingewikkelde procedures komen op gedupeerden af.
Tot heden moeten verkeersslachtoffers zelf maar uitzoeken!
Slachtofferhulpvertegenwoordigster mevrouw Ieke Verveld heeft dezelfde wens.
De noodzaak van een adequate hulp vooral direct na het ongeval is zo belangrijk,
wil je verkeersslachtoffers serieus nemen!
Zij vertelde dat vaste aanspreekpunt (de zogeheten casemanager) voor slachtoffers
van levensdelicten sinds kort bestaat, maar voor verkeersslachtoffers nog niet.
Men ziet de noodzaak wel in, maar krijgt de financieën nog niet voor elkaar. Mevrouw Verveld
gaf aan samen te willen werken met PVF om dit voor elkaar te krijgen.
Natuurlijk juicht de Foundation dit toe!
Mw. Ieke Verveld van Slachtofferhulp Nederland
Openbare Ministerie
Een andere spreker van die middag is de heer M. van Leent Officier van Justitie van Parket Utrecht.
Met veel persoonlijke betrokkenheid zei hij dat het, helaas zo is, dat deze maatschappij mobiliteit
als een economische noodzaak ziet. De economische belangen blijken zwaarder te wegen dan
voorkomen van de drama’s die je in het verkeer kan overkomen. Men neemt het als lief dat mensen
zwaar gehandicapt raken of komen te overlijden als gevolg van een verkeersongeluk/misdrijf.
Men accepteert het risico als de mobiliteit maar gewaarborgd kan blijven.
Jammer voor degenen die slachtoffers zijn worden. Maar zolang het maar bij een ander gebeurt,
ziet men verder geen gevaar!
 
De heer mr. M. van Leent OM parket Utrecht
Dan die oneerlijke straffen. Het kwetst slachtoffers en nabestaanden. Het beschadigd
nabestaanden voor leven!De heer Van Leent zou wel willen dat er in de wet meer
mogelijkheid is om hogere straffen te eisen als de gevolgen enorm is, zoals bij een dodelijk ongeval.
Maar binnen de wet, die meer dan 150 jaar oud is, is er geen ruimte voor nuances.
Toch zou er wel een verandering mogelijk zijn in de toekomst. Hoe? De politiek zou hiertoe
kunnen beslissen. Maar wij, met z’n allen, moeten de verandering wel willen.
Het besef dat iedereen gevaar loopt om verkeersslachtoffer te worden is nog lang niet bij iedereen
doorgedrongen!!De overheid zou de bevolking hiervoor beter moeten informeren (PVF)
Ontspanning
Na een 2,5 uur interessante en leerzame sessie kan iedereen elkaar persoonlijk
ontmoeten, tijdens de “Meet and Greet samenzijn” rond de koffietafel.
Om 19.00 uur gingen degenen die willen op kosten van de Foundation en VVS gezamenlijk wokken
in het restaurant Yakimono.
Een gezellige en luxe Wok Tepanyaki Restaurant met mooie inrichting te Houten.
Gezellig wokken bracht verbondenheid!
 
 
Voor de jeugd heeft PVF 2 bowlingbanen gehuurd om na het eten lekker een balletje te kunnen
laten rollen.
 
Een bijzondere dag voor PVF en lotgenoten!
De volgende lotgenotenbijeenkomst zal rond medio oktober zijn.
Wilt u dat er in uw regio (Utrecht, Brabant en Gelderland) een lotgenotendag komt, neemt dan
contact met ons op. Wie weet kunnen wij een bijeenkomst in uw woonplaats organiseren!!
info@priscillavisserfoundation.com
=======================================================================
Een stuk straat, waar duizenden auto’s per dag langs rijden. Alles lijkt veilig.
Maar op een dag wordt dat stukje weg het toneel van een wrede ongeluk…erger nog een misdrijf.
Dit is Priscilla Visser overkomen. 22 jaar, bijna klaar met haar HBO-studie.
Gelukkig met haar vriend Wieger en haar paard zwarte Valentino. Elke dag reed zij op die weg, naar de stal in Harmelen en terug naar Houten.
Tot 10 oktober 2008, rond 22.45 uur werd haar auto geramd door een wegmisbruiker. Drank, drugs, medicijnen.geen rijbewijs.
Helaas is zij niet de enige slachtoffer op de weg, tientallen jonge mensen onder sterven per jaar een abrupte dood….. op een stuk weg.
Voor de ouders van Priscilla is het gebeuren nog steeds een onverteerbaar feit.
Op de plek waar de auto na een harde klap tot stilstaan kwam komen ze regelmatig stil langs.
Als ze naar het werk moeten, naar utrecht, zo maar……..
En wat gaat dan door deze mensen heen. Het is een niet te verwerken feit.
Toch gaat Tess de moeder van Priscilla een paar weken na het ongeval regelmatig op de plek staan waar de auto tot stil kwam. Daar probeert zij antwoorden te vinden die haar
kwellen. Zij probeert te begrijpen wat niet te begrijpen valt. Ze vroeg aan de bomen, de hectometerpaal die daar stond wat die avond van 10 oktober precies gebeurde.
Want het antwoord op die vraag heeft zij nog steeds niet gekregen. Ze wil erbij zijn, de pijn van haar kind voelen en haar kind bijstaan. Priscilla moest niet alleen zijn,
de gedachte dat haar laatste uren daar doorgebracht is, op die kille harde weg, blijft ondragelijk…
Daar hangt zij bijbelteksten die haar troost brengen en wenst haar dochter veel geluk.
Maar ook de tekst : “ nooit meer 10-10 2008!”
Twee weken later ging haar man Roy ook mee naar die bewuste plek. Ze hebben een lantaarn geplaatst met een kaars die minimaal 3 dagen brandt.
Op vrijdag komt een nieuwe kaars, want het gebeurde toen op een vrijdagavond.
Dit is ook later een ritueel geworden voor Roy, de papa van Priscilla, om zijn gemis en verdriet te verwerken. Niet weglopen, maar beleven……ondanks de schrijnende pijn…....
Hopen dat je hierdoor kracht en de zingeving mag ontvangen.
Geen graf
Dat op een paal langs de weg bloemen worden neergezet en kaarsen is een persoonlijke uiting van een mens met diepe leed. Van een mens die niet begrijpt dat wij
met z’n allen niet in staat zijn om dergelijke drama te voorkomen. En dan de machteloosheid erna…..
Deze gevoelens komen steeds omhoog; je kan het niet tegenhouden. Het uit zich in een bermmonument…..
Elk monument is anders. Roy en Tess beschouwen de bermmonument niet als het graf van hun kind. Het is slechts een gedenkteken van de dag die hun leven en die
van hun gezin totaal heeft veranderd. Het leven is voor hen niet meer hetzelfde. En hun wens is dat zo’n tragedie nooit meer zal plaatsvinden.
Nooit meer 10-10-2208 – hun harte kreet, een smeekbede.
Boodschap
Met deze wens willen Roy en Tess een boodschap de wereld in sturen. Zonder mensen te willen kwetsen. En voor een ieder die open is om te horen.
Wij zijn met z’n allen verantwoordelijk voor de veiligheid, dus ook op de weg.
Een ongeluk is niet te voorkomen, maar een misdrijf wel!
Een hart verwarmende avond te midden van sneeuw en ijs!
De benefiet Culturele Avond van 13 februari t.b.v. Priscilla Visser Foundation is een gezellige en leuke avond geworden!
Dank aan initiatiefneemsters Rini de Bruijn en Vera Nolten.
De opbrengst is om lotgenotenbijeenkomsten van verkeersslachtoffers te houden.
De Foundation wil bijeenkomsten houden in een gezellige mooie sfeer, met gezamenlijk (uit)eten. Hier is geld voor nodig,
maar wij vinden dat lotgenoten dit wel verdienen. Mensen die psychisch in de knel zitten en daardoor geen werk, geen leuke toekomst
meer hebben omdat een andere hen dit (opzettelijk) aandoet.
 
De avond bleek behalve feestelijk ook informatief te zijn. De foundation is op deze avond ook goed gepromoot.
Het boek "Het jaar van de engel" , het dagboek van Tess Visser, was die avond goed verkocht!
Wij hopen dat velen zegen en inspiraties door dit boek zullen ontvangen!
Onder de genodigden waren mensen die de stichting een warm hart toedragen, maar er bleken ook enkele lotgenoten aanwezig te zijn.
Tess opende de avond met welkomstwoord en presentatie van de side-show over de foundation "Gone too soon"
De Priscilla Foundation Streetdance Group olv Gracia Nolten sloot de presentatie af.
Die avond traden2 live-bands op:
Band "Gorga Batak" (muziek en zang uit eiland Sumatra) en
Band "Delima" met de zangeres Jety (pop Indonesisch)
 
Band "Gorga Batak Band "Delima
Verder zagen wij een prachtige Balinese dansgroep van Ketut Aning die de dans van "De Paradijsvogels" uitbeelden.
De dans is het symbool van herrijzenis uit de dood en het eeuwige leven in het paradijs.
De klederdracht was overwegend goud-geel met rood; de hoofdtooi was versierd met echte paradijsvogelveren!
 
Daarna kwam een modeshow met klederdracht uit Oost Indonesië (Timor, Sumba, Sumbawa, Nias)
De collectie is een privé bezit van Vera Nolten en sommige stukken zijn voor meer dan honderd jaar familie bezit.
De twaalf deelneemsters deden aan het eind ook de dans Potjo-potjo met muziek
uit Ternate (bij de Molukken) Deze dans is een soort line-dance.
Er was de hele avond genoeg muziek om lekker los te zijn!
 
De Indische Rijsttafel was zeer uitgebreid; met o.a. saté, bamie, petjel, kip ketjap, rendang, lumpia's en kue2, lapis, spekkoek en veel meer.
Iedereen mag de hele avond zo veel opscheppen als ze willen.
Met al en al een geslaagde avond met zo'n 100 bezoekers! Andere keer hopen wij nog meer mensen te mogen verwelkomen.
klick op evenementen
Zaterdag, 13 februari 2010 vanaf 18.00 uur tot 24.00 uur
Met live-band Nusantara, traditionele zang, dans en muziek en modeshows met
Indonesische klederdracht.
Doorlopend buffet met rijsttafel en Indonesische snacks.
Verslag van lotgenoten bijeenkomst vrijdag 22 januari 2010.
Het was een geslaagde avond met belangstellenden uit de provincie en tot ver daarbuiten.
Dit keer waren de sprekers Ank Meulman (overdenking), Sigrid Horstman (letselschade)
Raoul van Noort (Raned) en Tess Visser (eenzaamheid bij verlies en presentatie
daboek "Het jaar van de engel")
Daarna was er " meet and greet" tussen lotgenoten en sprekers.
Wij zijn trots op een ieder die gekomen is. Wij zien sterkte in kwetsbaarheid!
  
Een gelukkig 2010!
Wij wensen iedereen een gelukkig, gezond en veilig 2010 toe!
Zoals jullie allemaal weten zijn geluk, gezondheid en veiligheid voor ons niet zo vanzelfsprekend meer. Ons gezin is in 2009 gehuld in een diepe rouw.
Daarnaast hadden wij spannende en stressvolle periodes gehad rondom de rechtszaak.
Nu is het 2010. Wat brengt dit jaar ons? Langzaam aan krabbelen wij met Gods kracht verder omhoog.
In het afgelopen jaar hebben wij ondanks de immense pijn van het verlies ook mooie zegeningen mogen ontvangen:
De hoogte punten zijn hieronder vermeld.
De opening van de stichting Priscilla Visser Foundation tijdens een bijzonder mooie herdenkingsmiddag in het Molluks Kerkelijk Centrum te Houten
met zo’n 150 uitgenodigden, was er één.. Het duo REV en ROSS die een liedje voor Priscilla heeft gecomponeerd en gezongen. Anderen: artiesten, zangers,
Indonesische dansers, het team van McDonald Nieuwegein, die belangeloos voor ons optraden.
De medewerking van de media zoals het blad “Vriendin”, SBS6 Hart van Nederland en RTVU.
De hulp van Peter R. de Vries, die vanaf het begin de zaak in goede banen heeft geleid en uiteindelijk tot een correcte en snelle behandeling van
de zaak heeft geresulteerd.Wij zijn Peter diep dankbaar, want een snelle afronding van de zaak heeft ons enorm geholpen bij het verwerken van het verlies.
De contacten per brief en later de persoonlijke ontmoetingen met de Vaste Kamercommissie van Verkeer en Waterstaat en
de minister van V&W, de heer C. Eurlings en de heer Hirsch Ballin van de Justitie. Hun belofte om verbeteringen snel in te voeren geven
slachtoffers en nabestaanden weer hoop. Wij voelen ook dat hun bedoelingen oprecht zijn. Maar er is nog veel werk aan de winkel.
Op 15 december is het boek in dagboekvorm van Tess klaar. Een uit het hart geschreven boek. Een ware monument voor Priscilla.
Een teken van liefde van haar mama, papa, broer Joey en zusje Alyssia. In dit boek zijn wij met Priscilla als gezin één gebleven!
Nooit hebben wij gedacht dat wij zo veel kracht zouden bezitten om dingen zo snel op te kunnen pakken. Maar het is toch gebeurd.
Vaak tot ons eigen verbazing.Niet zonder tegenslagen welliswaar, niet zonder strijd.
Elke dag moeten wij pijn, teleurstellingen en afwijzing verwerken. Maar wij willen door gaan met lief hebben, wij willen anderen
helpen waar wij kunnen, lotgenoten de hand uitreiken, wij willen er voor ze zijn.
Tot heden hebben wij weinig over donatie gesproken en toch kunnen wij zonder u hulp weinig doen.
Kunt u helpen, geeft dan uw vrijwillige donatie aan de stichting. Wij zullen de opbrengst geheel aanwenden om lotgenotencontacten
te organiseren, waarbij mensen in die getroffen zijn in een gezellige sfeer zich thuis kunnen voelen, hun verhaal kwijt kunnen en hulp kunnen vragen.
Verder geeft de stichting lezingen op scholen over Verlies en Rouw.
Uw donatie op banknummer 15.15.57.756 is van harte welkom.
Geeft u EUR 25 of meer dan ontvangt u het boek ”Het jaar van de engel” gratis thuis gestuurd. Alvast onze hartelijke dank hiervoor!
15 december 2009 te koop.
Het boek: Het jaar van de engel
Schrijfster : Tess Vissr
Prijs: EUR 13,50 we kunnen het ook opsturen ( € 3,50 verzendkosten)
Te bestellen via overmaking op rtekeningnummer 15.15.57.756
t.n.v. Priscilla Visser Foundation te Houten, o.v.v. uw naam, adres en het aantal.
Help ons nabestaanden van verkeersslachtoffers helpen
door lotgenotenbijeenkomsten te organiseren!
Uw gift is zeer welkom op banknummer
15.15.57.756 t.n.v. Priscilla Visser Foundation te Houten
Vrijdag, 22 januari 2010 om 19.30 uur Lotgenotenbijeenkomst te Houten
(zie evenementen)
*******************************************************************************************
Deze website is gemaakt door
lotgenoten voor lotgenoten van
nabestaanden van verkeersmisdrijven
Ter nagedachtenis van onze
dochter Priscilla Visser
Schilderij gemaakt door Tess Visser 11-05-2009
…maar zij zijn als engelen in de hemel.
Wat nu de opstanding voor de doden betreft,
hebt gij niet gelezen,
wat door God tot u gesproken is,
toen Hij zeide:
Ik ben de God van Abraham, en de God van Isaak,
en de God van Jakob.
Hij is niet een God van doden, maar van levenden.
Mattheus 22:31-33
==========================================
Boek
Het dagboek van Tess in boek vorm getiteld "Het jaar van de engel"
is verkrijgbaar via deze site!
Een openhartig geschreven dagboek van een moeder die plotseling geconfronteerd wordt door de abrupte dood
van haar tweeëntwintig jarige dochter als gevolg van een verkeersmisdrijf.
Zij beschrijft in dit boek haar zoektocht naar antwoorden op de vraag over de zin van haar leven na dit heftige gebeurtenis.
Zij beschrijft met hart en ziel de mysteriën rondom de eeuwigheid en de plaatst van de mens in dit geheel.
Een diepzinnig en aangrijpend verhaal vol spirituele hoogte punten, die een andere kijk op het leven en dood weergeeft.
Zij geeft eerlijk haar mening hoe zij de reacties van haar omgeving ervaren heeft in de verdrietigste dagen van haar leven.
Tess Visser laat ons zonder reserve rechtstreeks in haar zielenleven kijken. Zij neemt ons mee in haar visioenen over het leven hierna
om anderen te laten meebeleven hoe zij de zingeving van haar leven weer vindt.
Dit boek is in zijn geheel in het beheer van de stichting.
De opbrengst zal ten goede komen voor lotgenotenactiviteiten die vanaf
maart 2010 plaats zullen vinden. U leest de exacte data later dit jaar.
U kunt het boek bestellen door EUR 13,50 + EUR 3,50 (verzendkosten)
over te maken naar 15.15.57.756 t.n.v. Priscilla Visser foundation o.v.m. dagboek.
Voor vragen kunt u ons mailen via info@priscillavisserfoundation.com
Titel: Het jaar van de engel
ISBN9789090248813
NIEUWS!!!
OFFICIELE OPENING FOUNDATION
Rev en Ross hebben voor ons een speciaal geschreven lied ter nagedachtenis van Priscilla gezongen.
vlnr: Ross,Tess,Rev en Roy.
11 oktober 2009 was de officiële opening van
de stichting Priscilla Visser Foundation.
Onder grote belangstelling hebben wij Priscilla mogen herdenken.
Een middag met veel emotionele, maar ook troostvolle momenten.
Een aantal artiesten traden belangeloos voor ons op. Heel bijzonder
en ontroerend was de optreden van Rev en Ross met
een speciaal geschreven nummer voor Priscilla. Onze oprechte
dank voor alle liefdevolle bijdrage aan deze herdenkingsdag!
150 mensen woonden deze bijeenkomst bij, familie, vrienden en
(bestuurs)leden van verenigingen.
Wij hebben, als ouders, afgelopen jaar de strijd geleverd voor ons zelf,
maar ook voor de toekomst van lotgenoten.
Wij vinden dat de positie van nabestaanden na een verkeersmisdrijf
sterk verbeterd moet worden. Er moet een instantie komen
die verantwoordelijk is voor hun welzijn.
Tot heden moet men als nabestaande bij allerlei instanties
de hand ophouden om geholpen te worden.
In tegenstelling tot de zorg voor de daders, die krijgen een re-integratieplan
in de vorm van studie-, woon- en werkbegeleiding, bestaat er voor
nabestaanden geen sociaalplan tot herintrede in de maatschappij.
Nadat je je kind hebt mogen begraven geeft men maximaal 1 jaar
de tijd om weer terug te gaan naar het “oude leven”. Dit betekent dus
oppakken van je oude werkzaamheden, dus ook je werk, als je werk heb.
Uitzonderingen worden er niet gemaakt, je komt gewoon terecht als
alle anderen, in de reguliere molen van de wetten terecht.
Nabestaanden die nog niet aan toe zijn aan deze re-integratieplan
worden bestraft met loonmaatregelen.
Hebben wij hierom gevraagd?
De meeste nabestaanden, vooral ouders, zijn zo lamgeslagen dat ze niet
voor hun rechten kunnen vechten. Heel begrijpelijk allemaal.
Maar wij menen dat alleen als lotgenoten kiezen om hun krachten (hun verhalen)
te bundelen dat wij dán pas krachtig genoeg zijn om te worden gehoord!
Al onze strijd is op de toekomst gericht en niet zo zeer voor
persoonlijke genoegdoening. Hoewel elke persoonlijke overwinning
tot voorbeeld kan dienen voor de volgende getroffenen, denk maar
aan de jurisprudenties in strafrechtelijke en civiele procedures.
Er vallen meer verkeersdoden in het verkeer door alcohol en drugs
dan aan de Mexicaanse griep.
Vreemd dat bij verkeersmisdrijven men lang niet zo paniekerig reageren
als bij deze griep-epidemie, terwijl hier toch om bijna 250 verkeersdoden
per jaar gaat.
Men denkt dat ongeval als de onze niet zo vaak voorkomt en slechts
een toevalstreffer was.
Wij zijn van overtuigd dat het fenomeen, drank en drugs in het verkeer,
meer is dan slechts een incident. Dit is een breed maatschappelijke problematiek,
met verstrekkende gevolgen voor de maatschappij; gezinnen, justitie, verkeer,
hulpverleners en verzekeraars.
Jonge mensen en kinderen worden jaarlijks het slachtoffer van
bovenmatig roekeloos (=immoreel) gedrag van een medeweggebruiker
met drank en drugs op.
Nabestaanden worden psychisch en emotioneel levenslang kapot gemaakt.
En niemand voelt zich verantwoordelijk voor hun welzijn.
Dit moet toch anders kunnen!
Indien u zich in dit verhaal herkent, door eigen ervaring of gebeurtenis
in uw naaste omgeving en u wil ook dat nu de hoogste tijd is voor verbetering ,
neem dan contact met ons op. Wij zijn zeer benieuwd naar
uw reacties en ervaringen.
Ook ouders en nabestaanden (broers en zussen) van verkeersslachtoffer
van eenzijdige verkeersongelukken zijn uitgenodigd om te reageren.
U kunt reageren per mail: info@priscillavisserfoundation.com
Per telefoon: 06 - 470.11.775
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Verslag bezoek aan Vaste Kamercommisie vVerkeer en Waterstaat Den Haag
2 september 2009
Vandaag nemen ik en Roy door uitnodiging van VVS (Vereniging van Verkeersslachtoffers)
deel aan een overleg met de Vaste Kamercommissie van Verkeer en Waterstaat.
Tijdens deze besloten meeting mag ik met ons verhaal komen om aan de Tweede Kamerleden
duidelijk te maken dat de positie van nabestaanden bij verkeersongelukken erg slecht voorstaat.
Wij willen dan ook eindelijk de erkenning van de verstrekkende gevolgen voor de nabestaanden.
Dat tot heden weinig ophef is gemaakt van de kant van ouders die hetzelfde hebben meegemaak komt doordat ouders zo
verdrietig en verslagen zijn in de eertse periode dat de meesten geen stem kunnen uitbrengen. Ook ontbreek er bij velen
de mogelijkheid om zich kenbaar te maken.
Maar juist direct na het gebeuren moeten dingen adequaat worden geregeld en aangepakt, te denken aan het onderzoek
naar de “schuldvraag”, de verzekeringskwestie en de juiste sociaal-psychologische hulp.
Tijdens het overleg is naar voren gekomen dat procedures onnodig te lang duren ( wachttijd afronding van het proces-verbaal)
De informatieverstrekking rond de voortgang van de zaak is onduidelijk of soms helemaal ontbreekt.
Hierdoor ondervinden nabestaanden onnodig psychische schade die lange tijd (zelfs blijvend) de gezondheid benadeelt.
De kosten die moeten worden betaald om nabestaanden weer er bovenop te helpen is gigantisch.
Elke nabestaande heeft zo zijn/haar eigen behoeftes aan hulp, maar deze punten komen telkens terug als wij met lotgenoten praten.
*Iedereen heeft behoefte om serieus genomen te worden. Tot nu toe is een ouder die zijn/haar kind verliest geen partij,
dus bestaat er geen noodzaak om goed en tijdig te informeren.
*Er is behoefte om invloed te hebben op de afhandeling van de zowel de civiele als de strafrechtelijke procedures.
In ieder geval moet een ouders direct toegang kunnen hebben tot inzage van het juridisch dossier.
*Hulp moet verder reiken dan alleen registreren van de behoeftes en door te verwijzen. Nabestaande hebben geen energie
om bijvoorbeeld zelf de geschikte psycholoog, de juiste letselschadeadvocaat of juiste instantie uit te zoeken.
Door niet kunnen vinden van juiste hulp en juiste kanalen laten nabestaanden veel kansen liggen die nodig zijn om goed
verder te kunnen leven. Als na twee jaar zaken nog geregeld moeten worden dan is dit vaak te laat.
*Verder schreeuwen ouders in stilte om gerechtigheid. Het is onmenselijk als de veroorzaker van de dood van hun kind
slechts een taakstraf krijgt.Een mensenleven wordt afgewogen tegen een niet passend vergelding.
Hier is absoluut geen sprake van genoegdoening terwijl genoegdoening het toegebrachte leed juist kan verzachten.
Het compenseert nooit, maar het verzacht wel de pijn.
Rechtvaardiger straffen is ook een teken dat een mens niet respectloos met andermans leven om mag gaan.
Bij zware delicten is dit het geval dus er moet verschil worden gemaakt in de hoogte van de straf.
Voor daders die willens en wetens de wet overtreden en anderen in gevaar brengen moeten zwaarder worden gestraft.
Wij zijn blij te mogen horen dat Kamerleden deze mening delen.
Ook minister Eurlings benadrukte in zijn betoog keer op keer dat voor die groep wetverachters,
alcoholmisbruikers in het verkeer en rijders onder invloed van drugs, harder moet worden opgetreden dan tot op heden het geval is.
De Kamerlid de heer Aptroot en mevrouw Roefs die wij persoonlijk in de lobby hebben gesproken onderkennen de problematiek
als iemand de morele plicht niet neemt door iemand zonder rijbewijs zijn/haar auto uit te lenen.
Het zelfde geldt als iemand zijn/haar auto uitleent aan iemand onder invloed.
Mevrouw Lia Roefs van PvdA heeft deze vraag direct gesteld aan minister Eurlings tijdens de vragensessie.
De minister zal dit nader bekijken tijdens zijn overleg met minister van Justitie.
Ik ben blij de minister zelf persoonlijk te mogen spreken, waarbij hij zijn diepe medeleven nogmaals heeft betoond.
In onze eerdere briefwisseling is hij op de hoogte gesteld van wat ons is overkomen.
Het is bemoedigend dat hij ons wil beloven alles aan te zullen doen om wetten door te krijgen voor strengere maatregelen
bij de groep die telkens onder invloed willen rijden en zonder rijbewijs toch achter het stuur kruipen.
Hij verzekerde ons serieus te zullen overleg met zijn ambtgenoot minister van Justitie,
de heer Hirsch Balin over die uitbreiding van maatregelen.
Tevens is hij bereid te kijken hoe een dader die telkens een auto ter beschikking krijgt tegen gehouden kan worden.
Hij komt spoedig met voorstellen rond de koppeling van kenteken en bezit van een auto.
Ook wordt bekeken de invoering van progressief straffen bij herhaaldelijk overtreden van verkeersregels.
Een voorzorgmaatregel is ook het verhogen van de pakkans van autorijders onder invloed.
Eenmaal gepakt hard en direct straffen door meteen invorderen van het rijbewijs.
Wij zijn blij met vele positieve uitspraken en beloftes van minister Eurlings.
Wij zullen echter pas kunnen juichen als de wetten aangenomen zijn.
Tess
Lieve vrienden,
Zo juist hebben wij van onze advocate mw. mr. Marjolein Dikkerboom vernomen dat Tommy P. NIET
in hoger beroep gaat.
Hiermee komt de strafrechtelijke zaak tegen hem ten einde. Hij heeft de opgelegde straf van 4 jaar celstraf,
5 jaar rijontzegging en geldboete aanvaard.
Wij zijn blij de rust te mogen krijgen door deze beslissing. Het is een verhoring van voortdurend gebed tijdens
deze zaak.
Wij danken daarom een ieder die zich liefdevol hebben ingezet en ons hebben gesteund en gebeden in deze
ongelooflijke moeilijke tijd.Wij danken bovenal de Heer onze God die ons zo veel kracht heeft gegeven
om boven menselijk te kunnen handelen.
Priscilla blijft voortleven in onze harten!
Met liefdevolle groet,
Tess en Roy Visser
www.priscillavisserfoundation.com
Donderdag, 6 augustus 2009 tekenen wij de akte
van oprichting bij de notaris Verouden te Houten.
De Priscilla Visser Foundation is dan een feit!
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
UITSPRAAK RECHTER: VIER JAAR CELSTRAF, 5 JAAR RIJONTZEGGING EN BETALING (gedeeltelijke) SHOCKSCHADE.
Dinsdag, 4 augustus om 13.15 uur waren wij wederom bij de rechtbank in Utrecht om de uitspraak van de rechter over de zaak tegen
de veroorzaker van het dodelijk ongeval van onze dochter Priscilla Visser (22 jaar) te horen.
Het was een korte zitting, maar het leek wel 10 uur te duren. Met de minuut werden wij emotioneler.
De voorzitter van de rechters las de 5 punten van de tenlastelegging van de verdachte Tommy P (30 jaar) uit IJsselstein voor.
Wij zijn vooral geïnteresseerd in punt 1 waarin de straf i.v.m de botsing van
10 oktober 2008 wordt voorgelezen.
Op alle punten opgelegd door de Officier van Justitie mw. Mr. E. Martens wordt Tommy P schuldig bevonden.
- rijden zonder rijbewijs, afgenomen door CBR
- rijden onder invloed van alcohol, drugs en (slaap/kalmerings)medicijnen ,
- roekeloos rijden, anderen in groot gevaar brengen, ook anderen buiten Priscilla,
- te hard rijden op verkeerde rijhelft door een dubbel getrokken streep,
- rijden onder invloed van alcohol (3x toegestane promillage) en
zonder rijbewijs op 25 januari 2008 en botsen tegen een vangrail ,
- poging tot diefstal en pinfraude
Alleen de percentage van de drugsgehalte in zijn bloed was na terugrekenen lager uitgevallen dan de strafbare minimale percentage.
Hierdoor wordt de gevonden drugs in zijn bloed niet meegerekend in de hoogte van de straf. De rechter heeft wel uitgesproken dat de drugs
wel degelijk invloed heeft op zijn rijgedrag, dit mede door gebruik van bijna 3x toegestane alcoholpercentage en medicijnen.
Wij denken zelf dat de lage uitkomst van de drugspromillage komt door het theoretisch terugrekenen van de gevonden drugs in zijn bloed.
Zijn bloed was pas nà 3.5 uur na het ongeval afgenomen en pas na 10 weken na het ongeval (op 19 december 2008) onderzocht.
Omdat een tijd verstreken is tussen het ongeval en de bloedtest gaan sporen verloren.
De test mocht niet eerder worden gedaan omdat de dader, volgens zijn arts, niet eerder in staat was om toestemming te geven.
Een apotheker die werd verhoord tijdens de zitting van 21 juli bevestigde de snelle afbraak van drugs en medicijnen in menselijk bloed.
Wij hebben ons van dag een zeer strijdig opgesteld om het bloed zo snel mogelijk te laten testen.
Ondanks dat de politie ons heeft verzekerd dat niets verloren kon gaan tijdens de bewaartijd, bleven wij hierop hameren.
De preparatie van het bloed zou volgens hem de afbraak tegenhouden Achteraf blijkt dit niet helemaal waar te zijn.
Daarom is een snelle procedure in deze noodzakelijk.
Harde bewijzen kunnen wij niet geven en op nieuw het bloed door justitie te laten testen zal niet worden toegewezen omdat dit erg kostbaar is.
Bovendien zou de straf waarschijnlijk niet verhogen. Dit feit verhult wel de waarheid en dat is wrang te moeten constateren.
Als ouders en velen met ons willen wij pleiten voor zero-tolerantie op drugsgebruik in het verkeer.
Omdat de invloed van drugs grensoverschrijdend aan normaal menselijk handelen uitwerkt: gevaar tartend,
onverschillig wat je een ander aandoet en extreem sensatie zoekend zijn een aantal voorbeelden.
Wij waren lam geslagen toen wij de uiteindelijke straf hoorden. Vier jaar celstraf, 5 jaar rijontzegging na die 4 jaar
celstraf (hij had al geen rijbewijs?) en geldboete.
Juridisch gezien zou deze straf “correct” zijn. Justitie spreekt over een passende straf bij dit type delict..
Maar het is de vraag of wij als mens, als ouders, willen dat bij zo’n misdaad de dader met vier jaar celstraf wegloopt? Dit houdt in dat
hij over 2,5 jaar weer vrij rondloopt.
Wij denken zelf dat een straf waarbij een soort TBS aan gekoppeld wordt passender zou zijn. Een soort “garantie” die de maatschappij tegen
dit soort daders zou kunnen beschermen.
Bij deze zaak is TBS niet ter sprake gekomen. Dit vinden wij erg jammer. Kennelijk is dit niet gebruikelijk binnen verkeerswet?
Ook menen wij dat veelplegers van rijden onder invloed, die de rijbewijs kwijt zijn, geen mogelijkheid moeten krijgen om een auto
tot beschikking te hebben.
Aangezien daders zonder rijbewijs geen verantwoordelijkheidsgevoel hebben, moet de omgeving extra verantwoordelijkheid
nemen om een misdaad als dit in de toekomst te kunnen voorkomen.
Wij zijn blij dat de rechtszaak volgens Nederlandse begrippen snel plaats heeft gevonden.
Wij zijn dankbaar voor alle hulp die dit mogelijk heeft gemaakt.
Er valt echter nog veel te verbeteren aan ons Veilig Verkeer.
Er valt nog meer te verbeteren aan de positie van de nabestaanden van verkeersdelicten.
De tijd dat ouders geen “partij” zijn moet nu voorgoed voorbij zijn.
Niet door te schoppen tegen de officiers, de rechters en de hulpverleners, maar door steeds te communiceren, uit te leggen en wegen
te zoeken die leiden naar een acceptabele verbetering.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Vier jaar cel voor doodrijder
Door IVAR PENRIS
UTRECHT/HOUTEN - Zwaar teleurgesteld zijn Roy en Tess Visser uit Houten. Én bang voor de toekomst.
Voor het doodrijden van hun dochter Priscilla moet Tommy P. een celstraf van vier jaar uitzitten.
http://www.ad.nl/utrecht/3413331/Vier_jaar_cel_voor_doodrijder.html?service=fotoPopup
De ouders van Priscilla Visser leggen de pers uit waarom zij de straf voor Tommy P. te laag vinden. FOTO JEROEN JUMELET
,,We zijn vooral bang voor de hele maatschappij. Over vier jaar is hij weer vrij en gebeurt hetzelfde.
Dan rijdt hij weer met zijn dronken kop iemand dood.’’
De 30-jarige IJsselsteiner TommyP. hoorde het schijnbaar onbewogen aan toen de rechter in Utrecht hem uitlegde
waarom hij vier jaar moet zitten. Geen blijken van spijt achteraf of het besef wat hij heeft aangericht.
Op 10 oktober vorig jaar reed hij met te veel drank op, waarschijnlijk onder invloed van slaapmiddelen en
zonder rijbewijs veel te hard over de Utrechtseweg in Houten.
Hij kwam op de verkeerde weghelft terecht en reed de 22-jarige Priscilla Visser dood.
,,We worden als maatschappij dus niet beschermd tegen dit soort daden,’’ zei moeder Tess Visser gistermiddag vlak na de zitting.
,,De rechter heeft het zelfs over verzachtende omstandigheden, omdat hij nog nooit eerder een gevangenisstraf heeft gekregen.
P. heeft zelf toegegeven dat hij zelfs op zijn rijexamen onder invloed was, dat hij altijd met drank op reed. Zijn rijbewijs was afgepakt,
hij geeft toe dat hij een tasjesdief is. De ene misstap na de andere en de rechter noemt verzachtende omstandigheden.
Daar kan ik me zo kwaad over maken.’’
Behalve een celstraf van vier jaar, waarvan inmiddels bijna een jaar voorbij is, kreeg Tommy P. een rijontzegging van vijf jaar
die pas na het einde van zijn gevangenisstraf ingaat. Ook moet hij de ouders bijna 15.000 euro schadevergoeding betalen.
De openbare aanklager had vijf jaar cel, een rijontzegging van acht jaar en een schadeloosstelling van 44.000 euro geëist.
Nieuws over de rechtszaak!
Vandaag, dinsdag 21 juli 2009 vindt het vervolg van de rechtszaak tegen de veroorzaker van het dodelijk ongeval
van onze dochter Priscilla (22) plaats. De verdachte is Tommy P uit IJsselstein (30)
De zitting duurde de hele dag, van 10.00 tot 18.30 uur en was vol beladen met emotionele momenten.
Er werd ter plaatse 1 apotheker gehoord, die uitleg gaf over de getroffen stoffen, drugs en medicijnen,
in het bloed van P; verder gaven 3 deskundigen hun mening over de persoonlijkheid van P.
Voor een eerdere verkeersdelict is een getuige opgeroepen, nl Nancy E uit Houten, de ex-vriendin van P.
De uiteindelijke strafeis van de Officier van Justitie mw. Mr. E. Martens is 5 jaar onvoorwaardelijk
(primair wegens art. 6 van Verkeerswet; dood door schuld) en
8 jaar rijverbod. Er waren verzwarende omstandigheden in de vorm van eerder gepleegde delicten,
als diefstal, poging tot pinfraude en rijden onder invloed waardoor botsing tegen de vangrail in Vianen op 25 januari 2008 is veroorzaakt.
Persoonlijk vinden wij de eis te laag.
De OvJ legde uit dat zij geen hogere straf heeft geëist omdat de verdachte niet eerder was veroordeeld.
Eerder zei ze dat bij doodslag
een opzet bewezen moet worden. Bij verkeersmisdrijven is er bijna nooit sprake van opzet.
Toch nam de verdachte duidelijk bewust risico dat iemand gewond zou kunnen raken of zelfs gedood wordt.
Als ouders zien wij de daad dan ook als opzettelijk tegen alle weggebruikers, dus doodslag zou in dit geval gerechtvaardigd zijn.
De gemiddelde Nederlander roept bij een dergelijk misdrijf al snel dat de dader levenslang moet krijgen.
Echter de strafmaat binnen “Het Verkeer” is maximaal 9 jaar. En naar ons weten is een dergelijke hoge straf nog
nooit geëist of opgelegd door een rechter.
Wij pleiten voor de toekomst voor een wetgeving met zwaardere straffen, zeker voor een delict als deze.
Maar om dit te kunnen realiseren moeten wij met z’n allen aktief er voor knokken!!
Ook mensen die al langere tijd geleden een vergelijkbare zaak hebben meegemaakt moeten niet schromen om
met hun verhaal uit te komen.
De bekendheid zou het taboe moeten doorbreken van de tot nu toe in vele gevallen in stilte gedragen (vaak onverwerkte) immens leed.
De maatschappij zou meer bekendheid moeten krijgen in deze problematiek.
Pogingen om de politiek en publieke opinie te bewegen tot erkenning van de verstrekkende gevolgen voor nabestaanden moeten resulteren in
zwaardere (= rechtvaardige) strafmaatregelen en strengere controles (meer pakkans) die weer leiden tot meer genoegdoening voor nabestaanden.
Verder moeten procedures aanzienlijk worden versneld; de communicatie naar nabestaanden moeten meer helder en directer worden,
wat positieve invloed zal hebben op de rouwverwerking.
De erkenning moet ook leiden tot verruiming van mogelijkheden tot toekennen van immateriële schades, zoals affectieschade en shockschade.
Het verlies is niet met geld te compenseren. Het leven van je kind is onbetaalbaar, de emotionele schade is immens groot,
het leed neem je mee tot je dood!
Maar als nabestaanden ook nog zorgen moeten gaan maken over gederfde inkomen of zelfs verlies van een baan dan is dit zeer ongewenst.
Tess Visser
Uitspraak van de rechters is op 4 augustus a.s.
***************************************************************************************
Televisie uitzendingen:
http://www.hartvannederland.nl/item/21806/Dronken_man_reed_mijn_dochter_dood
http://www.hartvannederland.nl/item/25382/Verdriet_bij_familie_Priscilla_tijdens_rechtszaak
Elke keer lees ik dat ouders, broer(s), zus(sen), familie en vrienden getroffen zijn door
de grootste drama
in het verkeer: ongeval met dodelijk afloop.
Het abrupte en traumatische afscheid bij verkeersongeval hakt diep in het menselijk ziel.
Als het slachtoffer(s) jongeren zijn dan betekent dit verlies van een kind.
Voor de ouders geeft dit een onbeschrijfelijk gevoel van boosheid en machteloosheid.
Goed maken kan immers niet meer.
Want slechts één ding wil je, je kind terug krijgen; je oude leven weer oppakken,
maar het gaat niet.
Niet zoals buitenstaanders en hulpverleners die zeggen dat je verder “moet “gaan
en het verdriet een “plekje “ moet geven, willen wij ons verdriet erkennen!
Zonder erkenning van het verlies kan je niet verder leven.
En die erkenning zit in vele facetten en het duurt levenslang!
Een ander ballast die funest is in je rouwperiode is geen genoegdoening kunnen krijgen.
Als er een schuldige is die niet wordt vervolgd volgens de geldende wettelijke maatstaffen,
dan kan de nabestaanden niet rouwen.
Wij zijn door schade en schande in de oerwoud van (geen) hulpverlening terecht gekomen.
Als ouders van omgekomen dochter door verkeersmisdrijf hebben wij,
zoals vele andere lotgenoten, alles zelf hebben moeten regelen.
Van hulp in de huishouding, die wij overigens niet krijgen tot het zoeken van een
goede advocaat voor de shockschade.
Alles, maar dan ook alles moesten en moeten wij zelf doen.
Wij zijn achter gekomen dat bestaande hulporganisatie te log zijn om snel en adequaat
te kunnen helpen.
Maar wij willen wel verder. Wij willen bovendien verandering zien in de goede richting.
Zonder te denken dat alles perfect zal lopen verlangen wij hulp te kunnen bieden
aan lotgenoten.
Herken je dit verhaal, schroom dan niet te bellen of te mailen.
Uiten van je frustratie is beter dan dit te verzwijgen,
dit is ons ervaring. Laten wij de handen in een slaan.
Onze activiteiten zullen zijn:
- individuele gesprekken,
- groepsgesprekken,
- activiteiten, zoals standwandeling, workshops, theater bezoek, samen eten etc.
- hand- en spandiensten
U kunt ons bereiken door te mailen info@priscillavisserfoundation.com
Of te bellen op 06-48114657
|
